donderdag 28 februari 2013

Een minitoerken deur Ghent !

Deze ochtend vertrokken we reeds vroeg met de trein naar Gent, waar onze gids Axel ons opwachtte voor een 'Minitoerke deur Ghent'. We startten op het St-Baafsplein in de St-Baafs-kathedraal die blijkbaar eerst de St-Janskerk was, dan de St-Baafskerk werd om pas daarna een kathedraal te worden.


Daar kregen we allerlei verhalen over hoelang er gebouwd werd aan die kathedraal, over heksen die de toren bij volle maan in brand gestoken zouden hebben, van waar de uitdrukking 'stinkend rijk' komt en over St-Bavo die zich na een leventje als bon-vivant in een muur liet metsen als boetedoening. Wist je dat hij daar nog 3 jaar geleefd heeft !? Met een korte blik op en wat uitleg over het 'Lam Gods' verlieten we de kathedraal.

Daarna startten we een fotozoektocht langs heel wat interessante gebouwen en voorwerpen met inspirerende en boeiende verhalen.

Zoals het verhaal van Simon die, veroordeeld tot de hongersdood, opgesloten zat in de gevangenis onder het belfort. Hij werd in leven gehouden door zijn dochter die hem elke dag de borst gaf. Zijn kornuiten stierven één na één. Simon daarentegen werd met de dag gezonder. Eénmaal betrapt werd dit gemeld aan de graaf van Vlaanderen. Deze, beroerd door deze blijk van grootse vaderliefde, sprak zowel vader als dochter vrij.




't Hof van St-Joris, de gilde van de kruisboogschieters.




Aan de voet van het standbeeld van Jacob Van Artevelde vonden we alle wapenschilden van de grote Gentse families. Jacob zorgde ervoor dat de koning van Engeland, tijdens de 100-jarige oorlog met Frankrijk, opnieuw wol exporteerde naar Vlaanderen, zodat men laken kon blijven produceren en verhandelen. Goed gedaan dus van Jacob. Toch werd hij vermoord want deze goede daad werd hem niet in dank afgenomen door de koning van Frankrijk en zijn aanhangers.



Voor we het Gravensteen ingingen begroetten we Levi's vriend, Poseidon, heerser van de zee en hoog uitkijkend boven de Gentse vismijn.  Waar zouden die paarden toch vandaan komen ?








Door deze zoektocht goed uit te voeren verzamelden we letters, dewelke ons dan weer de plaats zouden onthullen van een verborgen schat ergens in het Gravensteen.




Als intermezzo een warme chocomelk, koffietje of een soepke om ons zowel binnenin als van  buiten terug wat op te warmen.




We hielden ons niet in om ook voorbijgangers aan te spreken en naar hun beroep te vragen. Deze twee dames vertelden zeer enthousiast over hun job als 'gemeenschapswachters'.




groetjes Ellen

Geen opmerkingen:

Een reactie posten